U kini trenutno egzistira model, koji bismo najbolje mogli da opišemo kao: kapitalističko-jednostranački. Nada da će Kina zajedno sa Rusijom i još nekim zemljama, staviti tačku na dolar i ekonomsko-politički model koji se, kao što vidimo, pokazao poguban za čovečanstvo, nije tako izvestan kao što nam se učinilo.

Iako mnogi od nas simpatiziraju Kinu kao silu koja se geopolitički opire dominantnom i sveprisutnom američkom imperijalizmu, ostaje problem Kine kao sile koja ne teži da uspostavi paralelni finansijsko-ekonomskog sistem koji bi funkcionisao po drugačijem modelu i čiji bi idejni temelj bio drugačiji od temelja američkog finansijsko-ekonomskog sistema koji je već treći put doveo do totalnog kolapsa celu svetsku ekonomiju.


Idealna kombinacija za bilo koje društvo (osim možda par njih u aziji i africi) je socijalizam kao ekonomski model u varijanti u kojoj  su radnici vlasnici kapitala ili sitni preduzetnici  udruženi u zadruge-komune i direktna demokratija kao političko-društveni sistem. Svaka druga kombinacija je promašena i štetna  za radnike. Medjutim, Kina izgleda nije spremna da preduzima mere za postavljanje novog svetskog ekonomskog sistema.

Pojam „Nova levica“ u Kini se prvi put pojavio tokom 90-tih godina prošlog veka, kao pogrdan izraz kojim su kineski liberali označavali one intelektualce koji su se suprotstavljali tržišnoj reformi i daljoj uspostavi kapitalizma.

U suštini „Nova levica“ predstavlja raznovrsne ideološke tendencije od neo-maoista, socijal-demokrata, kineskih patriota i levih nacionalista. Određen deo intelektualaca povezanih s novom levicom obrazovan je na zapadu, te je poučen tamošnjim slabostima i nedostacima kapitalizma razvio snažnu kritičku snagu s ciljem suprotstavljanja daljnjoj vesternizaciji Kine.

Jedno od temeljnih obeležja kineske nove levice jeste njena analitička realnost, koja se u isto vreme kritički osvrće na kapitalizam kao i na delove maoističke prošlosti, dok istovremeno priznaje snagu određenih aspekata kapitalizma kao i pozitivna svojstva vladavine Mao Ce Tunga. Kao što je iz priloženog vidljivo, kineska nova levica izmiče jednostavnoj i lakoj definiciji.
Iako su intelektualci povezani s pojmom „Nove levice“ u početku odbacivali taj naziv, nastavili su da ga koriste u nedostatku boljeg izraza. Jedan od vodećih kineskih intelektualaca i ikona nove levice, profesor kineskog jezika i književnosti – Wang Hui, smatra da dihotomija između liberala i nove levice ne postoji, već da se radi o mitu kineskih neo-liberala stvorenim s ciljem prisvajanja izraza „liberalizam“ za sebe.

Wang Hui, koji čini socijal-demokratsko krilo nove levice insistira da su „liberali“ u Kini podijeljeni u dvije grupacije – prva, socijalno progresivni liberali (što uključuje i pripadnike nove levice) i druga, neo-liberali i neo-konzervativci, tj. zagovornici liberalizacije i kapitalizma. Suprotno dominantnom mišljenju o Kini kao smislenoj alternativi neo-liberalizmu, Wang Hui smatra da ta alternativa u stvarnosti ne postoji, te da ona tek treba zaživeti.
On tvrdi da su jednopartijska kineska diktatura jednako kao i višestranačke predstavničke demokratije pognuli glave pred interesima globalnog kapitalizma, da je narodna borba za smanjenje i uklanjanje klasnih nejednakosti zamienjena kompromisom i birokratizacijom, te da je društvo u celini postalo depolitizirano.
Wang Hui, kao originalni predstavnik socijaldemokratske misli unutar raznovrsnih ideoloških i kritičkih tendencija koje egzistiraju pod skupnim nazivom „Nova levica“, priznaje određene pozitivne aspekte ere Mao CeTunga, videvši u njima korene humanističke marksističke tradicije, kao i vezu sa ranijim tradicijama kao što su anti-imperijalistički revolucionarni pokret „četvrti maj“.

Neo-maoistička grupacija nove levice smatra da program ekonomskih reformi pokrenut od strane Teng Siaopinga nakon smrti Mao Ce Tunga predstavlja kontra-revolucionarni prevrat u kojem je jedan deo birokratije svrgnuo drugi, dok radnička klasa nije bila sudionik, već samo gledalac u toj borbi. Minqi Li, predstavnik ove grupacije u inozemstvu, otvoreno tvrdi da su nakon smrti Mao Zedonga kapitalisti preuzeli vlast.

Minqi Li, koji je u mladosti i sam bio zaveden neo-liberalnim idejama, tvrdi da su svi lideri „demokratskog pokreta“ iz 1989. godine bili pod uticajem neo-liberalne ideologije. Za razliku od socijaldemokrata koji su kritičniji prema kulturnoj revoluciji, neo-maoisti često vole isticati tehnološki progres i socijalne pozitivnosti tog perioda, koji u službenoj kineskoj verziji istorije, ima isključivo negativan predznak.
Kineske vlasti optužuju da promovišu skladno društvo isključivo zbog toga jer su se kroz godine u Kini razvili brojni društveni konflikti, kao i mnogi haotični aspekti, iz čega izvire podatak da 1-5% kineske elite poseduje 70% kineskog bogatstva. Li Minqi povezuje privatizaciju državne industrije iz 90-tih s porastom nezaposlenosti te dovodi u pitanje pouzdanost kineskih statističkih podataka o nezaposlenosti.

Ugrubo gledajući, neo-maoisti traže da se povrate prava radničkoj klasi skretanjem Kine u lijevo. Osim što su suprotstavljeni vladajućoj birokraciji, njihov najveći neprijatelj su neo-liberali čije su ideje također u opoziciji i koji rješenja ne nalaze u kineskoj povijesti i socijalizmu, već kopiranjem zapadnih kapitalističkih modela.

Jedan od najzanimljivijih, ali i najspecifičnijih intelektualaca kineske nove ljevice jest Kong Qingdong, direktni potomak Konfucija po muškoj liniji. Kong je glasan protivnik Sjedinjenih Američkih Država i zapadnog sustava vrijednosti, a osim toga i glasan protivnik kineskih ekonomskih reformi. Njegova politička linija predstavlja kombinaciju ortodoksnog komunizma i kineskog nacionalizma.
Kong gaji snažne simpatije prema Sjevernoj Koreji, Juche ideologiji i pokojnom vođi Kim Jong-Ilu. Poznat je po nekontroliranim i često radikalnim izjavama. Kong Kinu vidi kao „najkorumpiraniju državu na svijetu“ te tvrdi da je država izgubila svaki osjećaj stida.
Smatra da Kina ima mnogo toga za naučiti od Severne Koreje, koju smatra „velikom i impresivnom zemljom“. Zanimljivo za dodati, mnogi analitičari Juche ideologije smatraju da ona u sebi sadrži delove konfucionističke misli.
Kong Qingdong, glasan je zagovornik sprovodjenja „Chongqing modela“, programa redistribucije bogatstva predloženog od strane Bo Xilaija, koji je izbačen iz Komunističke partije Kine, te zbog optužbi za korupciju predat sudu. Prema Kongu, proterivanje Bo Xilaija predstavlja „zaveru neprijatelja države“, kako on slikovito naziva kinesku elitu.
Ako su i optužbe za korupciju protiv Bo Xilaija utemeljene, Bo je svojim modelom ipak pokušao smanjiti jaz između bogatih i siromašnih te vratiti kinesko društvo barem jednim delom na put socijalizma, dok vlast stoji u raskoraku – jednom nogom u socijalističkoj prošlosti, drugom u kapitalističkoj sadašnjosti, a pošto proteruje i hapsi zagovornike socijalističkih ideja postavlja se pitanje kineske budućnosti.
Nova levica vuče ka socijalizmu, nova desnica (neo-liberali) ka kapitalizmu, a partijska birokratija koja čvrstom rukom omogućava egzistiranje sistema ne želi promene ni u jednu stranu, iako po inerciji klizi i  vremenom preuzima sve više kapitalističkih obeležja.

Iako mnogi od nas simpatiziraju Kinu kao silu koja se geopolitički opire dominantnom i sveprisutnom američkom imperijalizmu, ostaje problem Kine kao sile koja ne teži uspostavi paralelnog finansijsko-ekonomskog sistema koji bi funkcionisao po drugačijem modelu i čiji bi idejni temelj bio drugačiji od temelja američkog finansijsko-ekonomskog sistema koji doveo do totalnog kolapsa celu svetsku ekonomiju.
Kina se zadovoljava egzistiranjem u ovakvom sistemu i jačanjem svojih pozicija u njemu.

Može se postaviti pitanje: ima li Kina nameru toliko ojačati da preuzme finansijsko-Ekonomski sistem od SAD-a vremenom i postane vodeća svetska sila?
TO JE VEOMA DOBRO Pitanje, na Koje mnogi odgovaraju potvrdno: „Da, Kina ima tu nameru.“
Ne postavlja se Pitanje Što Bioskopi ima novo dati svijetu, Sto mu VEĆ Američki originalu nije dao? Veoma malo zasad, Kina da bi Podigla svoj ugled u svetu I DA BI njena Borba protiv američkog imperijalizma postala punovažna u svakom smislu, prvo mora da reši probleme Unutrašnje i Društvene devijacije, prvo mora saslušati svoj vlastiti narod i narodnu opoziciju. Svetu ne treba loša kineska kopija Sjedinjenih Američkih Država, svetu Treba Jedan novi original.
Beleške:
http://insurgentnotes.com/2010/06/chinese-new-left/
http://www.wantchinatimes.com/news-subclass-cnt.aspx?id=20121001000008&cid=1101
http://zonaeuropa.com/201108a.brief.htm
http://www.echinacities.com/china-media/why-is-china-reluctant-to-abandon-north-korea.html


Alen Horvat (advance.hr)

Advertisements

About LillyT

:))) Rođena između hipi pokreta i panka; odrasla u socijalizmu zastićena od vremena i prostora. Bila i ostala buntovnik i isterivač "djavola" ničim izazvana. Jos se nije umorila od svog životnog puta hodanja po žici, što joj je bilo i ostalo pretežno zanimanje u večnom opiranju pokusajima drustva da je oblikuje

One response »

  1. Wojciech kaže:

    Odličan tekst! 🙂

    Sviđa mi se

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s