“ELITA IZ KRUGA DVOJKE”- Treći deo – Mantre kao lepak za javno mnenje

Ako su „prodaja sekundi“ i kontrola reklamnog novca bili finansijski motor medijske kontrole, onda su mantre o eliti bile ideološki lepak koji je trebalo da opravda tu kontrolu i pretvori je u „prirodni poredak stvari“. Mediji bliski Demokratskoj stranci nisu nužno izmišljali nove fraze – preuzimali su i reciklirali postojeće pojmove, dajući im političku težinu.

„Druga Srbija“ i „građanska elita“: mi smo ti koji znaju

Centralna mantra bila je podela na „Drugu Srbiju“ – urbanu, obrazovanu, proevropsku, „građansku“ – i sve ostalo. U medijskom narativu tog vremena, pripadnost „Drugoj Srbiji“ značila je automatsku intelektualnu i moralnu superiornost. Pojam „građanska elita“ koristio se kao sinonim za politički korektan i poželjan društveni sloj, dok se svako ko je dovodi u pitanje etiketirao kao „narodnjak“, „nacionalista“ ili „konzervativac“ koji „ne razume“ modernu Srbiju. Pripadnici tog diskursa nastojali su da izgrade sopstvenu distinkciju i delegiraju se u red elite zahvaljujući tome što poseduju „kulturu“ – dok je „običan narod“ ostajao van tog kruga legitimiteta.

„Krug dvojke“: geografski marker elite

Iako je „krug dvojke“ prvobitno označavao beogradsku tramvajsku liniju i najuže gradsko jezgro, u političkom diskursu je postao sinonim za „stvarnu“ intelektualnu i građansku elitu Beograda. Mediji naklonjeni tadašnjoj vlasti koristili su taj pojam da prostorno omeđe „elitu“: ako si iz kruga dvojke (ili se tako identifikuješ), pripadaš onima koji „znaju“; ako si izvan njega, tvoja reč manje vredi. Kritičari su kasnije preokrenuli tu mantru, pa su iste fraze – „krug dvojke“, „lažna elita“, „briselska opozicija“ – koristili kao uverture u delegitimaciji onih koji su se pozivali na građanske i proevropske vrednosti.

„Mi smo elita, a ne oni“: mantra koja je nadživela vlast

Ironija je da je fraza „Mi smo elita, a ne oni koji su na vlasti“ postala eksplicitna tek posle 2012., kada su funkcioneri DS-a na protestima pokušavali da povrate taj narativ. Ali suština je ista: „elita“ nije bila opis stvarnog sastava vlasti, već performativna mantra – poziv da se pripadnošću „eliti“ opravda pravo na upravljanje javnim mnjenjem. Onaj ko je bio „sa nama“ pripadao je eliti; onaj ko nije, bio je „narodnjak“, „zavedena masa“ ili „neprijatelj modernizacije“.

Kako su mantre promenile adresu

Mantre o „eliti“ nisu bile vezane za jednu stranku – one su putovale sa vlašću. Dok je DS bio na vlasti (posebno 2008–2012), medijski bliski centri plasirali su ih kao legitimaciju vladajuće strukture: „Druga Srbija“, „građanska elita“, „krug dvojke“ trebalo je da poruče da vlast pripada onima koji „znaju“ i da je kritika vlasti zapravo otpor modernizaciji.

Posle 2012, kada je DS izgubio vlast, isti narativ je recikliran i preusmeren. Iste fraze – „građanska“, „pristojna“ opozicija, „elita“ – sada su služile da se okupi i moralno legitimiše deo opozicionog biračkog tela. Onaj ko podržava novu vlast, ili se ne pronalazi u „preporučenoj“ opoziciji, u tom diskursu postaje „krezub“, „sendvićar“, „bot“ – dakle ne samo politički protivnik, već neko kome se osporava razum, ukus i moralni status. Tako se ista podela na „elitu“ i „masu“ zadržala, samo je promenila adresu: prvo je opravdavala vlast DS-a, a zatim je poslužila kao lepak za „građansku“ opoziciju i sredstvo za etiketiranje onih koji u taj okvir ne pristaju.

Kako se to uklapa u hronologiju

Ove mantre su se najintenzivnije plasirale u periodu 2008–2012., kada je DS imao gotovo sveobuhvatnu vlast, a medijska mašinerija je trebalo da održi privid da je ta vlast „prirodna“ i „elitna“. Posle 2012. iste fraze su reciklirane u odbrambenom modu, a zatim su ih novi centri moći preuzeli i okrenuli protiv onih koji su ih izvorno plasirali. Tako su „krug dvojke“ i „lažna elita“ postali oružje koje menja vlasnika, ali mehanizam ostaje isti: prvo se konstruiše „elita“, a onda se narodu poručuje da ili pripada njoj – ili je od nje isključen.

Autor: LT

“ELITA IZ KRUGA DVOJKE” – Drugi deo – Od prodaje sekundi do medijske imperije

OD „PRODAJE SEKUNDI“ DO MEDIJSKE IMPERIJE: Kako su Šaper, Đilas i Šolak oblikovali javno mnjenje posle 2000.

BEOGRAD – Posle 5. oktobra 2000. srpski medijski prostor nije bio oblikovan samo borbom za slobodu medija, već i netransparentnom borbom za kontrolu nad reklamnim novcem, vlasništvom i političkim marketingom. U tom procesu ključnu ulogu odigrali su Srđan Šaper, Dragan Đilas i Predrag Šolak – svako na svoj način: Šaper kao kreator političkog imidža i marketinški moćnik, Đilas kao operativac koji je spajao biznis i politiku, a Šolak kao arhitekta medijske i kablovske infrastrukture. Prema navodima istraživačkih medija, optužbama opozicije i nalazima antikorupcijskih tela, njihov uticaj je počivao na istom mehanizmu – kontroli pristupa oglašivačkom novcu i medijskim kanalima.

2000–2002: Tranzicioni haos i prve konture nove moći

Posle pada Miloševićevog režima, Demokratska stranka (DS) dolazi na vlast u okviru DOS-a. Srđan Šaper, koji se političkim marketingom bavio još od 1990-ih, postaje jedan od ključnih ljudi zaduženih za kreiranje modernog, proevropskog imidža stranke. U isto vreme, Predrag Šolak 2002. osniva SBB, kablovskog operatera koji će vremenom izrasti u dominantnu infrastrukturnu mrežu. U tom periodu javljaju se i prve kontroverze: prema navodima iz tog vremena, Zoran Đinđić je 2001. podneo krivičnu prijavu protiv Dragana Đilasa zbog afere „Pekabeta“, tvrdeći da je Đilas, pozivajući se na veze u DS-u, izvršio pritisak na direktora te firme kako bi obezbedio unosan posao za svoju marketinšku agenciju. Đilas je te navode osporavao.

2002–2004: „Prodaja sekundi“ i uspon Direct Media

Ključni mehanizam kontrole bila je takozvana „prodaja sekundi“. Radio-televizija Srbije (RTS) je, umesto da direktno pregovara sa stotinama oglašivača, godišnji fond reklamnih sekundi ustupala uskom krugu „ovlašćenih“ agencija. Te agencije – među kojima su se posebno izdvojile Šaperova Direct Media i kasnije Media Pool – postale su nezaobilazni posrednici. Svako ko je želeo da se pojavi na nacionalnoj televiziji morao je da prođe kroz njih. Time su stekle moć da finansijski nagrade „poslušne“ medije i kazne one koji su kritički pisali o njihovim vlasnicima ili političkim saveznicima. Đilas 2004. formalno ulazi u DS, a njegova agencija Direct Media širi poslovanje na tržište reklamnog prostora. Šaper je već tada bio član Predsedništva DS-a i savetnik Borisa Tadića.

2004–2008: Kreiranje imidža DS-a i finansijska poluga

U ovom periodu oblikovanje imidža DS-a postaje sistemsko. Šaper osmišljava izborne kampanje fokusirane na lidera i proevropsku poruku, a ne na ideologiju – što je klasičan primer „spin“ strategije. Đilas obezbeđuje finansijsku polugu: kontrola nad reklamnim budžetima kroz Direct Media značila je da mediji koji bi iznosili afere povezane sa strankom ili njenim ljudima rizikuju da ostanu bez oglašavanja i prihoda. Mediji su tako postajali finansijski zavisni od centara moći koji su kontrolisali novac od reklama. Šolakov SBB u međuvremenu gradi kablovsku mrežu koja će kasnije postati distributivni kanal za televizije bliske proevropskim i opozicionim strukturama.

2008–2012: Đilas kao gradonačelnik, afere i „apsolutna cenzura“

Dragan Đilas 2008. postaje gradonačelnik Beograda. U tom periodu javljaju se afere „Bus Plus“ – sistem naplate karata u gradskom prevozu – i „Filharmonija“, u kojoj je Šaper, uz podršku Vlade, postao predsednik Upravnog odbora Beogradske filharmonije, dok su njegove marketinške agencije istovremeno poslovale sa tom institucijom. Savet za borbu protiv korupcije označio je to kao sukob interesa. Opozicioni poslanici tvrdili su da je u tom periodu vladala „apsolutna cenzura“ i da nijedan medij nije smeo da izveštava o aferama poput „Bus plusa“ ili Mosta na Adi iz straha od gubitka reklama. Tadašnja antikorupcijska zvaničnica Verica Barać upozorila je 2011. da sa tako kontrolisanim medijima „nema ni govora o efikasnoj borbi protiv korupcije, jer mediji javljaju ono što vlast hoće i na način kako vlast hoće“.

2012–2016: Promena vlasti, ali isti model

Posle 2012. i dolaska SNS-a na vlast, model kontrole nije nestao – samo su se akteri delimično promenili. Generalni direktor RTS-a Dragan Bujošević je, prema dokumentaciji koju su prenosili mediji, omogućio agencijama Direct Media i Media Pool da bez odobrenja Upravnog odbora i mimo propisa ostvare prihod veći od 14,4 miliona evra od prodaje reklamnog prostora. RTS je te navode osporavao, tvrdeći da posluje sa više agencija i da zakon zabranjuje monopol. Iste, 2016. godine, istraživački podaci „Panama Papers“ pokazali su da je Šaper preko kompanije Mediapool tri miliona dolara zarađenih prodajom oglašivačkog prostora na nacionalnim televizijama preusmerio na ofšor račune u Panami, što je otvorilo pitanja o utaji poreza.

2014–2019: Šolakova medijska infrastruktura i polarizacija

Predrag Šolak je preko SBB-a i kasnije United Group izgradio medijsku infrastrukturu koja je uključivala televizije N1 (2014) i Nova S (2019). Iako nije bio stranački funkcioner, njegova mreža je postala ključni kanal za plasiranje narativa bliskih proevropskim i opozicionim strukturama. Politički protivnici su ga često opisivali kao deo „tandema Đilas–Šolak“, tvrdeći da su finansijskim transakcijama u medijima stvorili imperiju. Šolak je kasnije prodao svoj udeo, ali je medijska mreža ostala važan faktor u oblikovanju javnog mnjenja.

Zaključak: Sistem, a ne pojedinci

Hronologija pokazuje da oblikovanje javnog mnjenja posle 2000. nije bilo rezultat jedne odluke ili jednog čoveka, već sistema koji je počivao na ekonomskoj zavisnosti medija, netransparentnom vlasništvu i blizini političkoj vlasti. Šaper je kreirao poruku i strategiju, Đilas je obezbeđivao finansijsku polugu, a Šolak distributivnu infrastrukturu. Rezultat je bio medijski prostor u kojem je granica između informisanja i političkog marketinga praktično nestala, a javno mnjenje postalo predmet stalne borbe između suprotstavljenih centara moći. Za sve navedene navode i optužbe, pojedini akteri su ih osporavali ili nisu pravnosnažno utvrđeni; oni su ovde prikazani kao deo istraživačkog i političkog konteksta tog perioda.

Autor: LT

“ELITA IZ KRUGA DVOJKE” – prvi deo : oblikovanje javog mnenja

Posle 2000. godine, srpski medijski prostor nije bio oblikovan samo vidljivom borbom za slobodu medija, već i netransparentnom borbom za kontrolu nad kanalima uticaja. Medijski „magovi“ poput Srđana Šapera i Dragana Đilasa nisu se pojavili slučajno; oni su iskoristili tranzicioni haos, netransparentnu privatizaciju i blizinu političkoj vlasti kako bi izgradili imperije koje su, prema rečima tadašnje antikorupcijske zvaničnice Verice Barać, vlasti omogućile da „kontroliše medije“.

👑 Ključne figure i njihov modus operandi

Srđan Šaper je bio oličenje veze između marketinga, politike i medija. Kao blizak saradnik predsednika Borisa Tadića i visoko pozicionirani član Demokratske stranke, bio je kreator izbornih kampanja i vodeći marketinški stručnjak. Njegova kompanija Direct Media (kasnije deo Meken Erikson grupe) monopolizovala je tržište oglašavanja, procenjeno na oko 175 miliona evra. Kontrola nad reklamnim budžetima bila je njegovo glavno oružje: mediji koji bi kritikovali njega ili njegove političke saveznike jednostavno bi ostali bez oglašavanja i finansijski propali.

Dragan Đilas je bio politički i medijski centar moći. Kao gradonačelnik Beograda i potpredsednik DS-a, kontrolisao je tokove novca kroz sopstvene medijske firme. Njegov uticaj je bio toliko snažan da su, prema svedočenjima u Skupštini, „apsolutna cenzura“ vladala do 2012. godine – nijedan medij nije smeo da izvesti o aferama poput „Bus plusa“ ili Mosta na Adi iz straha od gubitka reklama. Opozicione stranke su tvrdile da Đilas i Šaper direktno kontrolišu ključne medije poput B92.

Predrag Šolak je bio telekomunikacioni i medijski gigant. Njegova kompanija SBB izgradila je najveću kablovsku mrežu u zemlji, a kasnije je preuzela i medije poput N1 i Nova S. Njegov uticaj je bio toliki da su ga kritičari nazivali delom „tajkunske hobotnice“ koja je, uz podršku države, stekla kontrolu nad ključnom medijskom i telekomunikacionom infrastrukturom.

⚙️ Mehanizmi kontrole: Kako je oblikovano javno mnjenje?

Oblikovanje javnog mnjenja nije se odvijalo kroz direktne naredbe, već kroz sistemske mehanizme koji su stvarali zavisnost:

· Ekonomska ucena („nož i pogača“): Kontrola nad reklamnim prostorom bila je najefikasnije sredstvo. Mediji su bili primorani da slede uređivačku politiku blisku vlasnicima agencija ili političkim strukturama koje su kontrolisale budžetsko oglašavanje, jer bi u suprotnom izgubili egzistencijalni prihod.
· Netransparentno vlasništvo i privatizacija: Proces privatizacije državnih medija bio je netransparentan, što je omogućilo „kontroverznim biznismenima“ da preuzmu kontrolu nad uticajnim dnevnim listovima poput Politike i Novosti . Država je čak zadržala pravo imenovanja direktora i glavnih urednika u tim listovima, birajući ih po političkim osnovama.
· Kontrola nad javnim servisom (RTS): Uticaj na RTS vršio se kroz kontrolu finansiranja (ukidanje pretplate), imenovanje menadžmenta i postavljanje stranački lojalnih urednika na ključne pozicije, čime je javni servis postao produžena ruka vladajuće strukture.

📊 Posledice: „Zarobljeno“ javno mnjenje

Rezultat ovih mehanizama bio je stvaranje onoga što akademski analitičari nazivaju „manipulativnim javnim mnjenjem“ (manipulativno javno mnenje). Građanima se sugerisao „medijski dnevni red“, a oni su socijalno i politički imobilisani. Mediji su umesto informisanja postali kanali za „proizvodnju pristanka“ na politike i interese centara moći. Verica Barać je još 2011. upozorila da sa tako kontrolisanim medijima „nema ni govora o efikasnoj borbi protiv korupcije, jer mediji javljaju ono što vlast hoće i na način kako vlast hoće“ .

💎 Zaključak: Kontinuitet kontrole

Medijski „magovi“ poput Šapera, Đilasa i Šolaka uspostavili su model kontrole koji se zasnivao na ekonomskoj zavisnosti, netransparentnom vlasništvu i političkoj blizini. Iako su se akteri i političke okolnosti menjali, suštinski mehanizam – kontrola nad resursima koji omogućavaju proizvodnju i distribuciju informacija – ostao je isti. Taj model je stvorio duboko podeljeno društvo u kojem je poverenje u medije erodiralo, a javno mnjenje postalo predmet stalne borbe između suprotstavljenih centara moći, čiji se uticaj nastavlja i danas, kroz nove oblike medijskog i političkog delovanja.

INŽENJERING PRISTANKA

**„Propaganda“ Edwarda L. Bernaysa nije knjiga protiv propagande – ona je njen najpoznatiji priručnik. Objavljena 1928. godine, ova knjiga je zapravo „prodajni materijal“ za novu industriju odnosa s javnošću, čiji je Bernays bio jedan od utemeljivača. Umesto da razotkrije manipulaciju, Bernays je hladno i sistematično objašnjava i – što je ključno – opravdava.

🧠 Ključna teza: „Inženjering pristanka“

Bernays polazi od ideje da „masa“ nije sposobna da se sama racionalno upravlja. Zato je neophodna „nevidljiva vlada“ stručnjaka koji će „organizovati haos“ demokratije. Njegov cilj nije da informiše, već da kontroliše emocije, strasti i želje, kako bi se ljudi usmerili ka željenom ponašanju – bilo da je reč o kupovini, glasanju ili odobravanju rata. Bernays je bio Freudov nećak i svesno je koristio psihoanalitičke uvide kako bi „inženjering pristanka“ učinio efikasnijim.

🗣️ Šta kažu svetski analitičari

Noam Chomsky je najpoznatiji kritičar ove tradicije. On „Propagandu“ naziva „glavnim priručnikom industrije odnosa s javnošću“, a Bernaysa „guruom“ te industrije. Chomsky ističe da je Bernays iz Prvog svetskog rata izvukao pouku da je „moguće regrutovati javni um isto kao što vojska regrutuje tela“. U knjizi Manufacturing Consent (1988), Chomsky i Herman preokreću Bernaysovu tezu: ono što je za Bernaysa bio „dobrovoljni“ pristanak građana, za njih je nametnuti sistem sistematske propagande koji služi elitama.

Normand Baillargeon, koji potpisuje predgovor francuskom izdanju, direktno problematizuje etiku knjige. On kaže da se Bernaysovoj „etici dijaloga i racionalnog ubeđivanja“ – koja je preduslov demokratije – suprotstavlja „iracionalno ubeđivanje i namera da se ubedi, makar i manipulacijom“.

Adorno i Horkheimer nisu pisali direktno o Bernaysu, ali su u Dijalektici prosvetiteljstva (1944) razvili koncept „kulturne industrije“ koji se savršeno nadovezuje na njegovo delo. Za njih je masovna kultura – koju Bernays otvoreno stavlja u službu propagande – postala sredstvo za održavanje pristanka i potrošačkog mentaliteta.

Mark Crispin Miller, koji je napisao uvod za izdanje iz 2005, kaže da je Bernaysova knjiga „jezivo proročanska“ (eerily prescient) i da danas služi tome da „užasnuto shvatimo šta su naše savremene institucije vlasti i biznisa postale“.

⚖️ Kratak zaključak

„Propaganda“ je istorijski dokument prvog reda – ne zato što kritikuje manipulaciju, već zato što je otvoreno priznaje i teorijski utemeljuje. Bernays je bio iskren u onome što je radio, ali ta iskrenost je istovremeno i najjezovitiji deo knjige: on ne krije da je cilj kontrola, već tu kontrolu predstavlja kao nužnost za „funkcionalnu demokratiju“. Zato je i danas čitaju i teoretičari propagande i praktičari odnosa s javnošću – jedni da bi razumeli mehanizam, drugi da bi ga usavršili.

Why the Murder of Nuno Loureiro Should Shake the World

The scientific community woke up to a darker world this morning. Professor Nuno FG Loureiro, the Director of the Plasma Science and Fusion Center at MIT, was found dead yesterday at his home in Brookline, Massachusetts. Police have confirmed the cause of death was homicide by gunshot.

While the investigation into who killed him is just beginning, the question of why will perhaps already be sending shockwaves through the corridors of power in Washington, London, and Beijing.

Professor Loureiro was not just an academic; he was a general in the modern race for unlimited energy.

The Man Who Tamed Fire

To understand why Professor Loureiro was a target, one must understand his life’s work. He was a theoretical physicist specialising in magnetised plasma dynamics.

In simple terms, his job was to figure out how to hold a piece of the sun in a box. Fusion energy works by heating hydrogen gas until it turns into plasma – a soup of charged particles hotter than the core of the sun. The goal is to force these particles to fuse together, releasing massive amounts of energy.

Professor Loureiro’s specific focus was the biggest hurdle in this process: turbulence. When plasma gets hot, it becomes violent. It wants to escape the magnetic cage holding it. Loureiro developed complex mathematical theories and computer codes, such as Viriato, to predict and control this chaos. He was the expert on keeping the fuel hot enough to burn.

Dispelling the Myth of Free Energy

Since the news broke, social media has been rife with speculation that Loureiro had discovered „free energy“. It is vital to correct this record.

Fusion is not magic, and it is not free energy. It strictly obeys the laws of physics.

• It requires fuel: Fusion reactors burn deuterium and tritium. While these isotopes are abundant in seawater, they are still a fuel source that gets consumed.
• It requires input: You have to pump massive amounts of electricity into the machine to start the reaction.
• It is expensive: The machines required to contain this reaction cost billions to build.

Loureiro was not building a perpetual motion machine. He was working on efficiency. His genius lay in preventing heat loss so that we could finally get more energy out of the machine than we put in.

The Trillion-Dollar Motive

If fusion is not free, why is the stakes so high? The answer lies in geopolitics and economics.

We are currently living through a quiet but intense „New Cold War“ between major global powers, specifically regarding who will control the energy infrastructure of the 22nd century.

1. The Energy Monopoly: The first nation to build a commercial fusion reactor will effectively hold the patent on the world’s future energy. This technology will replace oil, gas, and coal. The intellectual property alone is worth trillions.
2. The Time Pressure: At the time of his death, rumours suggested MIT was on the verge of a historic breakthrough in „Net Energy“. If Loureiro had solved the final turbulence problems, he held the key to the most valuable industry in history.
3. Industrial Espionage: His computer simulations allowed engineers to skip years of expensive trial-and-error. In the hands of a competitor nation, his research notes would be a priceless shortcut.

A Loss for the Future

Professor Loureiro was a figurehead for a cleaner future. He bridged the gap between complex theory and real-world engineering. His work on „magnetic reconnection“ – the explosive snapping of magnetic fields – helped us understand everything from solar flares to reactor safety.

His death is not just a tragedy for his family and the academic community. If his removal delays the arrival of fusion energy by even a decade, the cost to our climate and our economy will be immeasurable.

The authorities in Massachusetts have a difficult task ahead. They must determine if this was a personal tragedy, or if the first casualty of the fusion energy wars has just fallen. His loss is immeasurable.. You can read about his work on Google Scholar:

https://scholar.google.com/citations?user=SEVw3UEAAAAJ&hl=pt-PT

Kosovo War at 25: Blair’s secret invasion plot to ‘topple Milosevic’ revealed

Top secret papers reviewed by The Grayzone reveal Tony Blair demanded strikes on civilian targets in Yugoslavia days before NATO attacked them. While the UK military acknowledged a NATO strike on Hotel Jugoslavia would mean inflicting “some civilian casualties,” it insisted the deaths were “worth the cost.”

Declassified British Ministry of Defence (MOD) files reviewed by The Grayzone reveal that officials in London conspired to embroil US troops in a secret plan to occupy Yugoslavia and “topple” President Slobodan Milosevic during NATO’s 1999 war on the country. Though the crazed scheme was never implemented, details of the plot reveal precisely how British officials successfully shaped Washington into a blunt force instrument of their vanquished empire in years to come. 

March 24 marks the 25th anniversary of Operation Allied Force, NATO’s 78-day-long bombing campaign against Yugoslavia. Still venerated in Western mainstream as a successful “humanitarian intervention” conducted to prevent an impending “genocide” of Kosovo’s Albanian population, the war was in fact a wantonly destructive, illegal assault on  a sovereign, multiethnic country, based on lies and atrocity propaganda. Belgrade had in fact been engaged in a counterinsurgency battle against the CIA and MI6-backed Kosovo Liberation Army (KLA), an Al Qaeda-linked extremist group.

The KLA—funded by the narcotics trade and organ harvesting—explicitly sought to maximize civilian casualties, in order to precipitate Western intervention. In May 2000, a British parliamentary committee concluded all purported abuses of Albanian citizens by Yugoslav authorities occurred after NATO’s bombing began, finding that the alliance’s intervention had actually encouragedBelgrade to aggressively neutralize the KLA. Meanwhile, in September 2001, a UN court in Pristina determined that Belgrade’s actions in Kosovo were not genocidal in nature, or intent.

These findings are largely overlooked today. A February Politico investigation into the West’s post-war pillage of Kosovo axiomatically asserted that NATO intervened in Yugoslavia “to halt an unfolding genocide against the ethnic-Albanian population.” Similarly forgotten is just how close leading NATO states came to invading Belgrade during that chaotic spring.

British proposals for US invasion of Yugoslavia

By April 29, 1999, NATO’s bombing of Yugoslavia had entered its fifth week. On that date, Richard Hatfield, then-Policy Director of Britain’s Ministry of Defence, dispatched a “Strategic Planning Group discussion paper on Kosovo ground force options” to London’s military, security, and intelligence apparatus. In a documentmarked “Secret – UK eyes only,” Hatfield demanded an “immediate” decision on whether to formally invade Yugoslavia:

“If we are to influence US thinking on ground force options, we need to pass the paper to them very quickly…Our planning is ahead of the US, other allies and [NATO HQ]…We believe the US may be developing its initial thinking on ground force options this week. Our paper could exercise significant influence on their conclusions. The [Chiefs of Staff] therefore agreed we should pass it to the US privately (through military and policy channels) as quickly as possible.”

According to Hatfield, London had to “overcome” a “great deal of reluctance and scepticism” in Washington regarding a formal ground invasion, so “decisions need to be taken quickly if we are to launch an operation before Winter.” Evidently, a firm timeline for action had germinated in London. It was simultaneously vital to “make clear” to then-Prime Minister Tony Blair that “although we can influence planning for a possible ground campaign, we cannot expect the US or NATO to accept British views easily or unreservedly.”

Therefore, an “early agreement in principle to a ground campaign” was considered “more important than the details,” the document states. In other words, securing US commitment to putting boots on the ground trumped all basic technical concerns. After all, Blair’s invasion fantasy hinged entirely on Washington dispatching hundreds of thousands of US soldiers to Yugoslavia. London would by contrast deploy just 50,000—most of the available British Army at the time. This disparity was likely a key source of American “reluctance and scepticism.”

London therefore drafted four separate scenarios for the war. This included invading Kosovo alone and “liberating” the province from Belgrade’s control. This option would limit “overspill into other areas of Serbia”, while guaranteeing “no permanent military presence elsewhere” in the country. Another proposal, dubbed “wider opposed,” would see NATO invade Yugoslavia outright, with the aim of “defeating the Serb armed forces and if necessary toppling Milosevic.” The latter forecast an “organised Serb resistance” at every level in response.

Another source of US “reluctance and scepticism,” no doubt, was the fact that every country bordering Yugoslavia—even NATO members and aspirants—were either on the record as having rejected, or being expected to reject, the use of their territory for ground invasion. For example, two of London’s war proposals depended “fundamentally on Greek agreement to use their port facilities and airspace.” Without Greece’s acquiescence, NATO “would have no choice but to mount a wider opposed operation from Hungary, Romania and/or Bulgaria, which would be even more difficult politically.”

Coupled with deep historic and cultural ties, the longstanding record of warm relations between Athens and Belgrade effectively ruled out both plans that were dependent on Greece. An invasion conducted via the latter countries, on the other hand, meant that “it would be impossible to constrain the scope of war with Serbia.” Meanwhile, Albania, which supported the KLA while serving as NATO’s effective headquarters throughout the bombing of Yugoslavia, and Macedonia, “where [NATO] troop levels [were] already causing problems,” were said to fear becoming formal belligerents in any conflict due to likely “Serb retaliation.”

Blair calls for ‘coalition of the willing’

Despite the apparent infeasibility of a ground invasion, British officials—Blair in particular—were completely determined to push ahead in Yugoslavia. Their bombing campaign was a failure. Limited to the skies, NATO jets relentlessly blitzed Serbian civilian, government, and industrial infrastructure, killing over a thousand innocent people—including children—and violently disrupting daily life for millions. But Yugoslav forces cunningly deployed decoy vehicles to divert the military alliance, while concealing their anti-KLA operations under adverse weather and deception tactics.

In public, NATO military apparatchiks, political pawns, and media minions exalted their stunning success and inevitable victory on the battlefield. But the declassified files show Ministry of Defence officials spent much of their time bemoaning the fact that their bombs were neither intimidating Milosevic, nor hindering the Yugoslav army’s war on the KLA.  Belgrade’s forces were said to have consistently deceived NATO “very successfully” via extensive use of “camouflage, dummy targets, concealment and bunkers.”

British officials repeatedly expressed concern that the Yugoslav army could actually succeed in expelling the KLA from Kosovo entirely, allowing Milosevic to declare victory and dictate peace terms to NATO. Blair was reportedly determined to reject any such offer. Moreover, it was well-understood that NATO’s bombing had rallied citizens to support their leader. As one paper conceded, alliance airstrikes on Yugoslavia’s Interior Ministry “demonstrated to Belgrade citizens just how vulnerable their city is, but achieved little else.”

“Forewarned by a target list posted on CNN’s website last week, the Serbs had already moved out of the building. Kosovo has been swept clean in less than a week and in the US, a climbdown may be on the cards, as the costs and dangers of escalation hit home,” the April 4 missive asserted.

The following day, Blair dispatched a personal “note for the record” to senior British government, intelligence and military officials. He lambasted the bombing campaign’s lack of “vigour,” suggesting the British public “does not have the confidence we know what to do,” before concluding: “we appear not to have a grip.” 

Blair then proposed the formation of a “coalition of the willing” to counteract opposition to escalation within NATO and “prosecute this to the end.” In an apparent fit of bloodlust, the Prime Minister proceeded to outline a series of demands:

“We must strengthen the targets. Media and communication are utterly essential. [Attacking] Oil, infrastructure, all the things Milosevic values… is clearly justified.”

“What is holding this back?” Blair fumed. “I have little doubt we are moving towards a situation where our aim will become removing Milosevic. We will not want to say so now, but autonomy for Kosovo inside Serbia is becoming absurd. And plainly Milosevic will threaten the stability of the region as long as he remains.”

The Ministry of Defence subsequently circulated a memoon “targeting,” which warranted “immediate attention,” that noted London had “offered the US three significant targets” identified by MI6: Belgrade’s iconic Hotel Jugoslavia; a Cold War-era Bunker; and the Yugoslav capital’s Central Post Office. While conceding that a strike on Hotel Jugoslavia would mean “some civilian casualties,” the memo insisted that their lives were “worth the cost.”

NATO subsequently hit Hotel Jugoslavia on May 7 and 8 in 1999, damaging its bars, boutiques, and dining halls while killing a refugee who sought shelter inside. The Washington Post promptly justified the strike by claiming it may have targeted a notorious Serbian paramilitary leader, who allegedly owned a casino housed within the hotel. Asked by the newspaper if he took the bombing personally, the fighter, known as “Arkan,” replied:

“When they hit civilians, I take it personally. You don’t change minds with Tomahawks. If they want to bring me to justice, why do they want to kill me? If they want to get Arkan, send ground troops so I can see their faces. I want to die in a fair fight. Bill Clinton is in deep you-know-what. He bombs what he can. He says ‘God bless America’ and the rest of the world dies.”

NATO bombing stokes Chinese and Russian fears

Later that April, as per Blair’s personal order to target “media,” NATO bombed the Belgrade headquarters of the Yugoslav TV network RTS. The strike killed 16 journalistsand wounded 16 more, with many trapped under rubble for days. The Prime Minister personally defended the criminal assault, claiming the station was a core component of Milosevic’s “apparatus of dictatorship and power”.

The NATO-funded International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia later investigated the RTS bombing. It concluded that while the site wasn’t a military target, the action aimed to disrupt Belgrade’s communications network, and was therefore legitimate. Amnesty International branded the ruling a miscarriage of justice. Then-NATO General Wesley Clark, who oversaw the bombing campaign, admitted it was understood that the attack would only interrupt RTS broadcasts for a brief period. Indeed, RTS was back on-air after just three hours. 

The RTS strike represented one of several egregious war crimes NATO committed throughout the Yugoslavia campaign with total impunity. Officially, the 78-day-long aerial onslaught destroyed just 14 Yugoslav tanks, while devastating 372 industrial facilities, leaving hundreds of thousands jobless. The military alliance allegedly took directions on what to target from US corporations, including Philip Morris. NATO’s deliberate obliteration of chemical plants polluted soil, air, and water across the Balkans with over 100 toxic substances. Not coincidentally, Serbia today is a world leader in cancer rates.

On the first night that Hotel Jugoslavia was bombed, NATO carried out a simultaneous strike against Beijing’s embassy in Belgrade, killing three journalists, wounding dozens sheltering inside, and outraging Chinese and Serb citizens alike. NATO declared that this was merely an accident, caused by erroneous CIA targeting data. While the declassified Ministry of Defence files conspicuously contain no reference to this highly controversial international incident, they do mention grave Chinese concerns over the wider campaign. Namely, that it would “constitute a precedent for intervention elsewhere.”

British officials sought to allay these fears not only in Beijing, but Moscow. Then-Russian premier Yevgeny Primakov learned NATO had launched its campaign against Yugoslavia campaign while he was literally mid-air, en route to the US for an official meeting. He immediately ordered the pilot to return to Russia. Despite his protest, the Kremlin thereafter attempted to compel Milosevic to cease hostilities in Kosovo via diplomatic channels.

Once it became clear that Russia would not intervene on his side, Milosevic folded and pledged to withdraw all Yugoslav forces from Kosovo on June 3 1999. In turn, NATO would occupy the province. That same month, a cabledispatched from the British Embassy in Moscow observed the bombing was widely viewed locally “as a blow to [the] UN Security Council and threat to Russian interests… setting an unacceptable precedent for action out of area, circumventing the Security Council if necessary”:

“[Moscow’s Ministry of Defense] has used NATO’s resort to force to argue Russia’s new military doctrine should take more serious account of a potential threat from NATO, with all that that means in terms of force levels, procurement and the future of arms control… The UK’s forward position on the use of force has not gone unnoticed… The Kosovo campaign has reinforced the perception here of an expanding NATO as a powerful tool for the imposition of US will in Europe.”

Blair reportedly walked away from his destruction of Yugoslavia with newfound confidence. According to veteran British journalist Andrew Marr, the Prime Minister realized “he had tried to bounce [Clinton] too obviously over Kosovo,” thus concluding that “American Presidents need tactful handling” to achieve desired results. Blair also “learned to cope with giving orders which resulted in much loss of life.” Directing Yugoslavia’s collapse furthermore “convinced him of his ability to lead in war, to take big gambles, and to get them right.”

It was this arrogant attitude that guided Blair into the quagmire of Iraq, and to further interventions which wreaked havoc on the globe.

Blair fulfills ‘Britain’s destiny’

With the Yugoslav army fully withdrawn from Kosovo, the province began to resemble post-World War II Germany, carved into Western occupation zones. As a November 1999 OSCE report documented in sickening detail, a very real genocide immediately commenced. KLA fighters proceeded to not only purge Kosovo’s Roma and Serb population, but also clear out their Albanian political and criminal rivals via intimidation, torture, and murder—all under the watchful eye of NATO and UN “peacekeepers.”

The Independent reported that month that the KLA’s post-war campaign of “murder and kidnap” in NATO-occupied Kosovo—officially described as an effort “to ensure public safety and order”—reduced Pristina’s Serb population from 40,000 to just 400. A local European human rights worker told the newspaper that over the prior six months, “every single Serb” they knew had “been intimidated—verbally in the street, on the telephone, [or] physically” by the Al Qaeda-tied KLA.

In December 2010, a British “peacekeeper” posted to Kosovo during this time attributed Pristina’s modern day status as “an impoverished, corrupt and ethnically polarised backwater” to NATO’s “unwillingness to control KLA gangsters.” He recalled how London under his watch consistently “emboldened the KLA to greater brutality.” Whenever he captured the terror group’s fighters on the streets, heavily armed and “intent on murder and intimidation,” his superiors ordered them freed:

“I witnessed… the KLA rampaging like a victorious mob intent on retribution,” he explained, adding that “systematic murder of Serbs, often shot in front of their families, was commonplace.” Given that “KLA thugs wielding AK47s, knuckledusters and knives terrified residents of Serbian apartment blocks, Many Serbs fled,” the former soldier noted.

“The Blair government’s spin machine wanted moral simplicity. The Serbs were the ‘bad guys’, so that must make Kosovo Albanians the ‘good guys’… Prostitution and drug and people trafficking increased as the KLA’s grip on Pristina tightened.”

However, KLA fighters were shielded from ICTY prosecution for their innumerable horrific crimes by direct NATO decree. Only today is justice being vaguely served, to almost total Western indifference. In many cases, American politicians continue to sing the praises of brutal KLA leaders. In 2010, then-Vice President Joe Biden referred to later-indicted war criminal Hashim Thaci as Pristina’s “George Washington.” Thaci’s 2018 autobiography proudly features fawning promotional quotes from the current Oval Office occupant on its sleeve.

Since 1945, British officials have been overwhelmingly preoccupied with maintaining the bigger, richer, more powerful US Empire’s global dominance, so as to surreptitiously guide it in direction of their choosing. Rarely is this sinister mission so candidly articulated as in the documents presented here. While Blair’s reverie of “toppling” Milosevic via US force was unrequited, Washington’s calamitous post-9/11 “Global War on Terror” was explicitly British-inspired.

Not long after planes hit the World Trade Center that fateful day, Blair dispatched a bust of Winston Churchill to the White House, evoking the wartime leader’s famed December 1941 address to Congress, which heralded Washington’s entry into World War II. At the same time, the British premier privately wrote to President George W. Bush, urging him to exploit “maximum” global sympathy produced by 9/11 to launch military interventions across West Asia. This wave of belligerence was foreshadowedduring Blair’s 1997 election campaign:

“Century upon century it has been the destiny of Britain to lead other nations. That should not be a destiny that is part of our history. It should be part of our future… We are a leader of nations, or we are nothing.”

A British-steered global Pax Americana was forged in Yugoslavia 25 years ago, in an incendiary baptism of airstrikes and atrocity propaganda, which subsequently inflicted death, destruction, and misery throughout the Global South. Today, untold millions across the world grapple with the painful legacy of Blair’s determination to fulfill London’s “destiny.”

#Kosovo #leaks #NATO #YUGOSLAVIA

KIT KLARENBERG

Kit Klarenberg is an investigative journalist exploring the role of intelligence services in shaping politics and perceptions.

Darvin i genetika

Darvin i genetika
Brian Charlesvorth i Deborah Charlesvorth
GENETIKA 1. novembar 2009 god. 183 no. 3 757-766; https://doi.org/10.1534/genetics.109.109991

Apstrakt

Darvinovoj teoriji prirodne selekcije nedostajao je adekvatan prikaz nasleđa, čineći je logički nepotpunom. Preispitujemo interakciju između evolucije i genetike, pokazujući kako ga je, za razliku od Mendela, Darvinov nedostatak modela mehanizma nasleđivanja ostavio nesposobnim da protumači sopstvene podatke koji su pokazali mendelske proporcije, iako je s Mendelom delio više matematički i verovatno izgled nego većina biologa svog vremena. Darvinov model „pangeneze“ obezbedio je mehanizam za generisanje dovoljno varijabilnosti na koje bi selekcija mogla da deluje. To je, međutim, uključivalo nasleđivanje likova stečenih tokom života organizma, za koje je i sam Darvin znao da ne mogu objasniti neke evolutivne situacije. Jednom kada se shvatila genetička osnova, videlo se da se dozvoljava da se varijacije netaknute prenesu na nove generacije, a evolucija se tada može shvatiti kao proces promene učestalosti stabilnih varijanti. Evoluciona genetika se kasnije razvila kao centralni deo biologije. Darvinovski principi sada igraju veću ulogu u biologiji nego ikada ranije, što ilustrujemo nekim primerima studija prirodne selekcije koje koriste podatke o sekvenci DNK i nekim nedavnim napretkom u odgovorima na pitanja koja je prvi postavio Darvin.

Anegdotski, istorijski i kritički komentari o genetici

Moć Selekcije, bilo da ju je čovek primenjivao ili je u prirodu uveden kroz borbu za postojanje i posledični opstanak najsposobnijih, apsolutno zavisi od promenljivosti organskih bića. Bez varijabilnosti ništa se ne može postići; male individualne razlike, međutim, dovoljne su za rad i verovatno su glavno ili jedino sredstvo u proizvodnji novih vrsta. Čarls Darvin (1868)

CHARLES Darvin je bio prva osoba koja je jasno shvatila da evolucija zavisi od postojanja nasledne varijabilnosti unutar vrste koja generiše razlike između predačkih i potomačkih populacija. Razvoj Darvinovih misli o prirodi i uzrocima evolucije jasno je dokumentovan u njegovim sveskama o „transmutaciji“ iz 1836–1838 (Barrett et al. 1987). Nakon što je odlučio da su vrste nastale „porijeklom s modifikacijom“, Darvin je brzo shvatio potrebu da se pronađe mehanizam za postizanje uključenih promjena. U formulisanju ideje prirodne selekcije na njega je uveliko uticalo iskustvo uzgajivača u veštačkom odabiru populacija domaćih životinja i biljaka. Poglavlje 1 Porekla vrsta (Darvin 1859) poznato je posvećeno dokumentovanju postojanja varijabilnosti u ovim populacijama i efikasnosti veštačke selekcije:

Ključ je čovekova moć kumulativne selekcije: priroda daje uzastopne varijacije; čovek ih sabira u određenim pravcima korisnim za sebe (Darvin 1859, str. 30).

Bio je to samo kratak korak u primeni ovog zapažanja na izbor u prirodi:

Može li se, dakle, smatrati neverovatnim, budući da su se nesumnjivo dogodile varijacije korisne za čoveka, da bi se druge varijacije koje su na neki način korisne za svako biće u velikoj i složenoj životnoj bici, ponekad trebale dogoditi tokom hiljada generacija? … Ovo očuvanje povoljnih varijacija i odbacivanje štetnih varijacija nazivam prirodnom selekcijom (Darvin 1859, str. 81–82).

Većina knjiga i radova koje je Darvin objavio nakon porijekla vrsta bile su posvećene opisivanju kako se širok spektar bioloških pojava – od polnih sistema biljaka do ljudske anatomije i ponašanja – može tumačiti u smislu evolucije prirodnom selekcijom ili poseban oblik prirodne selekcije predstavljen seksualnom selekcijom. Iznenađujuće (barem iz današnje perspektive), mnogi biolozi dugo vremena nisu bili uvereni da je prirodna selekcija dominantna sila vodilja u evoluciji. To se nastavilo do 1920 -ih. U uvodu u Tom 1 svoje rasprave o evolucionoj genetici, Sevall Vright je primetio:

Zajedno sa univerzalnim prihvatanjem evolucije kao činjenice, biolozi su tokom poslednjeg dela devetnaestog veka počeli da rastu nezadovoljstvo, sa prirodnom selekcijom kao glavnom teorijom uzročnosti (Vright 1968, str. 7–8).

SKEPTICIZAM O PRIRODNOM ODABIRU

Istaknuti rani genetičari kao što su Villiam Bateson, Hugo de Vries i Richard Goldschmidt bili su ozloglašeni skeptici po pitanju prirodne selekcije i evolucione uloge malih individualnih razlika na koje se oslanja Darvin, naglašavajući umesto toga ulogu mutacija sa velikim i višestrukim efektima (Provine 1971) . Mnogi prirodnjaci i paleontolozi držali su ono što nam se sada čini kao polumistične teorije, poput unutrašnjih nagona za poboljšanjem ili savršenstvom; mnogi od njih su zastupali lamarckovske poglede sve do 1930 -ih (u Francuskoj i u Soviju

et Union i njegovih satelita, lamarkizam se zadržao i do 1960 -ih). U svojoj klasičnoj istoriji moderne nauke, The Edge of Objectiviti, Charles Coulston Gillispie citira vodećeg istoričara biologije 1929. godine, Erika Nordenskiolda, rekavši da se svakako mora uzeti stav da prirodna selekcija „ne funkcioniše u obliku koji je zamislio Darvin kao što je dokazano “(Gillispie 1960, str. 320). Knjiga Evolucija u svetlu savremenog znanja, zbirka eseja 13 vodećih britanskih biologa, koju su Blackie i Son objavili 1925. godine, pružajući (prema napomeni izdavača) „autoritativnu izjavu“ o „doktrini evolucije … nakon opšteg preokreta fundamentalnih teorija u proteklih 20 godina ”, nema indeks koji upućuje na prirodnu selekciju. Ovo je u suprotnosti sa 3253 članka koji spominju prirodnu selekciju i evoluciju 2008. u bazi podataka Veb of Science. Za detaljnu raspravu o anti-darvinističkim evolucionim idejama, videti Bovler (1983) i Gaion (1998).

Zašto je postojao takav skepticizam prema prirodnoj selekciji i zašto su se stvari toliko promenile? Jedan od razloga bio je nedostatak Darvinovog života direktnih dokaza za prirodnu selekciju. Ovo se počelo menjati krajem 19. i početkom 20. veka radom Bumpusa (1899) u Sjedinjenim Državama, i Veldona (1895, 1901) i njegovog učenika Di Cesnola (1907) u Evropi. Ovi naučnici pokrenuli su polje koje je sada poznato kao ekološka genetika, i sada imamo doslovno hiljade primera gde su prirodnjaci na terenu demonstrirali delovanje prirodne selekcije u divljini i na diskretnim polimorfizmima i na kvantitativnim osobinama (Kingsolver et al. 2001; Bell 2008; Leimu i Fischer 2008).

DARVINOVE TEŠKOĆE SA NASLEĐIVANJEM: MENDELIVO SPASAVANJE

Drugi glavni faktor, naravno, bila je činjenica da Darvin nije uspio doći do razumijevanja mehanizma nasljeđivanja, uprkos tome što je shvatio njegovu važnost i uložio veliki napor u prikupljanje dokaza u svojoj varijaciji Životinje i biljke pod domestifikacijom (Darvin 1868) . Nažalost, on nije bio svestan Mendelovog rada, uprkos objavljivanju dve godine ranije (Mendel 1866). Mendelovo delo sada je, naravno, trajno promenilo naše razumevanje nasleđa, a njegov tragični neuspeh da za života dobije priznanje je dobro poznata priča. Manje je poznato da je Mendel bio svestan značaja za evoluciju razumevanja genetike:

Čini se da je ovo jedini ispravan način da se konačno dođe do rešenja pitanja čiji se značaj za evolucionu istoriju organskih oblika ne može potceniti (Mendel 1866, str. 2).

Nažalost, čak i da je Mendel doživeo ponovno otkriće svog rada, verovatno ne bi imao zadovoljstvo videti da to doprinosi evolutivnom razumevanju jer, čak i nakon što je genetika započela svoj brzi razvoj u prvim decenijama 20. veka, evolucionarna biolozi u početku nisu razumeli kako da uključe genetiku u svoj rad. Kasnije ćemo opisati ove neuspehe u postizanju sinteze, ali prvo razmotrimo Darvinove napore da razume nasleđe i kako je njegov pristup zaostao za Mendelovim.

Mendelova sposobnost da reši najteži problem u biologiji 19. veka nakon mehanizma evolucije počiva na njegovoj upotrebi tada jedinstvenog pristupa: kombinovanju rigoroznih genetskih eksperimenata sa kvantitativnim, verovatnosnim predviđanjima o njihovim očekivanim ishodima: drugim rečima, korišćenjem bioloških podataka za proveri kvantitativnu hipotezu. Trijumf je produktivnog teorijskog zaključivanja da je Mendel predložio svoju hipotezu o nasleđivanju čestica mnogo pre nego što su biološki ili biljni biolozi postigli pravilno razumevanje ćelijske osnove seksualne reprodukcije (Farlei 1982).

Ovo dostignuće je izmaklo Darvinu, drugom najvećem umu biologije 19. veka, iako je bio blizu da vidi iste fenomene kao i Mendel i često je kvantitativno posmatrao podatke (Hovard 2009). Darvin se više puta pozivao na fenomen povratka na pretke u varijacijama životinja i biljaka pod domestikacijom (Darvin 1868). On je takođe sastavio primere prenošenja osobina na nekoliko generacija rodoslova i zatražio pomoć od matematičkog fizičara ser Džordža Stoksa da pokaže da ti slučajevi verovatno nisu slučajni, jedan od prvih primera testa statističke značajnosti u biologiji (Darvin 1868, pogl. 12).

Ironično, Darvin je analizirao podatke iz svojih eksperimenata ukrštanja na distili u vrstama Primula (sažeto u Darvin 1877, poglavlje 5), koji su dali ono što sada vidimo kao jasne dokaze za mendelske omjere (vidi također Bulmer 2003, str. 112 i Hovard 2009). Kod bezobzirnih vrsta (slika 1) sada je poznato da su dugo oblikovani morfi (L) homozigoti ss za alele na nekoliko lokusa u supergenu koji kontroliše dužinu stila, položaj prašnika, polen i stigmu, morfologiju i nekompatibilnost, dok kratkog stila (S) je heterozigonas Ss. Jedino parenje koje uvek uspeva je L × S i S × L (Darvin je to nazvao „legitimnim oprašivanjima“), i oni daju odnos 1 i 1 biljaka L i S (Tabela 1). Povremeno je moguće dobiti seme samooplodnjom, u tom slučaju L biljke daju samo L potomstvo (Tabela 1). Darvin je izjavio:

Od dugo oblikovanog oblika, uvek oplođenog peludom sopstvenog oblika, podigao sam u prvoj generaciji tri biljke dugog stila, od njihovog semena 53 unuka dugog stila, od njihovog semena 4 praunuka dugog stila, od svojih seme 20 dugo-stilizovanih praunučadi, i na kraju, od njihovog semena 8 dugo-stilizovanih i 2 kratkih-pra-praunučadi. … ukupno je podignuto 162 biljaka, … 156 dugo stilizovanih i 6 kratkih stilova (Darvin 1877, str. 228–229).

Nekoliko biljaka kratkog stila u poslednjoj generaciji verovatno su bile zagađivači (Darvinovi eksperimenti su bili izuzetno slobodni od njih). Samooprašivanje S biljaka trebalo bi da generiše odnos 3: 1, kako je Darvin otkrio (vidi Tabelu 1; nijedan od odnosa ne odstupa značajno od očekivanog odnosa). On je primetio:

Prvo sam podigao iz kratkog stila [P. sinensis] biljka oplođena vlastitim oblikom polena, jedna dugo stilizovana i sedam nezakonitih sadnica sa kratkim stilom…. Dr Hildebrand je podigla četrnaest biljaka, od kojih je jedanaest kratkog stila i tri dugačko (Darvin 1877, str. 216).

DARVINOVE TEŠKOĆE SA BLENDNIM NASLEĐIVANJEM I NJEGOVA TEORIJA PANGENEZE

Darvin nije shvatio značaj ovih rezultata jer nije imao model nasleđivanja čestica koji bi se mogao primeniti na genetske podatke. Čini se da je Darvin i dalje verovao u dominaciju mešanog nasleđa, kao i skoro svi njegovi savremenici. Kao što je Fisher istakao u prvom poglavlju Genetičke teorije prirodne selekcije (Fisher 1930), u Darvinovim objavljenim radovima postoji nekoliko eksplicitnih izjava o tome, iako se pojavljuju u nekim od njegovih neobjavljenih beležaka i eseja. Osim toga, poglavlje 15 Varijacije životinja i biljaka u domestifikaciji (Darvin 1868) počinje odeljkom O prelasku kao uzroku ujednačenosti karaktera, koji implicitno pretpostavlja da ukrštanje dovodi do mešanja. Nije jasno, međutim, u kojoj meri je mislio da je potomstvo proizvod potpune fuzije genetskih doprinosa njegovih roditelja (Bulmer 2003, poglavlje 4).

Spajanje nasleđa dovodi do poteškoća na koje je snažno ukazao Fleeming Jenkin (Jenkin 1867), profesor inženjerstva na Univerzitetu u Edinburgu (zgrada pored naše, nažalost, možda, nazvana po njemu). Pod mešajućim nasleđivanjem, varijacije brzo propadaju jer su genotipovi potomaka ukrštanja isti i međuprostorni su između dva roditelja. Kod slučajnog parenja, genetska varijansa kvantitativne osobine tada opada za polovinu svake generacije (Fisher 1930, str. 4). Prihvatanje kombinovanog nasleđa očigledno izaziva sumnju u sposobnost prirodne ili veštačke selekcije da izvrši trajne promene u populaciji. U šestom izdanju Porekla vrsta, objavljenom 1872., Darvin je na Jenkina reagovao na sledeći način:

Ipak, sve dok nisam pročitao sposoban i vredan članak u „North British Reviev-u“ (1867), nisam cenio koliko retko se pojedinačne varijacije, bile one blage ili snažno izražene, mogle održati (Darvin 1859, str. 111–112).

Pošto je nasledna varijabilnost potrebna da bi selekcija bila efikasna, a Darvinovo istraživanje rezultata veštačke selekcije ga je uverilo da postoji dovoljno varijacija da bi ona bila efikasna, Darvin je tražio način da generiše obilje takvih varijacija. To je obezbedila njegova teorija pangeneze, prema kojoj se varijacije koje je pojedinac doživeo tokom svog života prenose na zametne ćelije pomoću hipotetičkih „gemula“ (Darvin 1868, poglavlje 27). Ovo je hipoteza o nasleđivanju stečenih likova, koju je Darvin prihvatio kao eksperimentalno utvrđenu činjenicu (postoji opsežna rasprava o prenošenju sakaćenja u Darvinu 1868, poglavlje 12).

Međutim, Darvin očigledno nije bio siguran u ovo. Na primer, pomenuo je da obrezivanje muške novorođenčadi nije dovelo do gubitka prepucija u jevrejskoj zajednici (Darvin 1868, tom 1, str. 558). Takođe je primetio da postoje neki slučajevi evolucije koji se ne mogu objasniti ovom hipotezom, posebno adaptivne karakteristike sterilnih kasta društvenih insekata:

Jer nijedna vježba, navika ili volja, kod potpuno sterilnih članova zajednice nije mogla utjecati na strukturu ili instinkte plodnih članova, koji sami ostavljaju potomke. Iznenađen sam što niko nije unapredio ovaj demonstrativni slučaj insekata srednjeg roda, protiv poznate Lamarckove doktrine (Darvin 1859, str. 242).

Darvinova upotreba ovog prirodnog slučaja selekcije braće za pobijanje lamarkizma predviđa kasnije upotrebe istog rezonovanja, koje je dostiglo vrhunac savršenstva u Lederbergovim eksperimentima na presvlačenju replikama u Escherichia coli (Lederberg i Lederberg 1952).

EVOLUCIJA KAO PROCES PROMENE UČESTALOSTI MENDELIJANSKIH VARIJANTA U NARODU

Za razliku od Darvina, koji je nasleđe stečenih likova u velikoj meri razmatrao

kao izvor varijacija na osnovu kojih bi selekcija mogla delovati, zagovornici lamarckovskog nasleđa u 20. veku gledali su na to kao na alternativno objašnjenje adaptivne evolucije. Kao što je Fisher sjajno izložio u prvom poglavlju Genetske teorije prirodne selekcije, i što je nesumnjivo poznato čitaocima Genetike, sve poteškoće koje nastaju spajanjem nestaju s mendelskim naslijeđem: varijabilnost unutar populacije se čuva, a ne gubi, kada ne deluju evolucione sile, genetski ekvivalent Galilejevom zakonu inercije. Nasleđivanje stečenih karaktera stoga nije potrebno za regeneraciju genetske varijabilnosti.

Naravno, dobro je poznato da naše poznavanje fizičke osnove gena i njihovog ponašanja u velikoj meri isključuje Lamarckovsko nasleđe. Međutim, nedavne studije otkrile su neke situacije u kojima se DNK određenih regija genoma modificira tokom života pojedinca, a te epigenetske oznake s funkcijama u kontroli razvoja i drugim procesima ponekad mogu preći putem mejotskih podjela na potomke (npr. et al. 1999; Richards 2006; Namekava et al. 2007; Heijmans et al. 2008; Sidorenko i Chandler 2008). Ako se varijante koje nastaju na ovaj način stabilno prenose, onda se mogu tretirati kao mendelske varijante koje se mogu eksploatirati u evoluciji. Ako je njihovo nasleđe nestabilno, kao što se često dešava, ne mogu značajno doprineti evoluciji.

Do otkrića u razumevanju prirode varijacija u kvantitativnim osobinama (ekvivalent Darvinovim „malim razlikama, koje se mogu nazvati“ individualnim razlikama; pogledajte epigraf ovog članka) došlo je u prvim godinama genetike, počevši od eksperimenata sa čistim linijama, čiji pojedinci imaju gotovo identične genotipove. Ovi eksperimenti su pokazali da među takvim pojedincima postoje brojne fenotipske varijacije, ali da se ne mogu preneti na potomstvo (Johannsen 1909; Vright 1920), što je dovelo do odbacivanja lamarckovskog nasleđa od strane genetske zajednice. Štaviše, varijabilnost kvantitativnih osobina (koje često pokazuju očigledno mešanje u F1 ukrštanjima između čistih linija) raste u F2 i kasnijim generacijama (Nilsson-Ehle 1909; Istok 1910), što se i očekivalo sa česticama Mendelskog nasleđa. Štaviše, odgovorni faktori mogu se mapirati u hromozomske regione, a ponekad (sa savremenim metodama) u pojedinačne gene ili varijante nukleotida (Flint i Mackai 2009). Čak su i u početku zagonetni slučajevi veoma složenih obrazaca nasleđivanja, poput krila sa perlama i krnjem u Drosophili, praćeni faktorima povezanim sa hromozomskim genima, a virtuelna univerzalnost Mendelizma uspostavljena je početkom 1920 -ih (Altenburg i Muller 1920). Za razliku od nasleđivanja stečenih karaktera, otkriveno je da su mutacije veoma retke, stabilne modifikacije gena i da nastaju nezavisno od toga da li one daju povećanu sposobnost u datom okruženju ili ne (Muller 1932).

Do 1920 -ih godina bilo je jasno da je (suprotno verovanjima mnogih ranih genetičara, koji su naglašavali velike efekte dramatičnih mutacija i ignorisali dokaze za mendelsku osnovu kvantitativne varijacije osobina), darvinovska evolucija prirodnom selekcijom, zapravo, omogućeno mendelskim nasleđem: mutacije u genima pružaju izvor novih, stabilnih varijanti na koje selekcija može delovati. Ovo je postavilo temelje za razumevanje da je evolucija u osnovi proces promene učestalosti mendelskih varijanti unutar populacija i vrsta, što dovodi do razvoja klasične populacije i kvantitativne genetike. Fascinantnu borbu za postizanje ovog razumevanja vešto opisuje Provine (1971).

KOLIKO JE PRIRODAN IZBOR ZNAČAN ZA SAVREMENU BIOLOGIJU?

Glavna post-Darvinova komponenta od velikog značaja u savremenom evolucionom razmišljanju je ideja genetskog drifta i, konkretno, mogućnosti da je značajan deo varijabilnosti i evolucije varijanti DNK sekvence vođen slučajnim fluktuacijama u frekvencijama varijanti sa malim ili nema uticaja na fitnes (Kimura 1983). Sam Darvin je imao ideju selektivne neutralnosti:

Na varijacije koje nisu ni korisne ni štetne prirodna selekcija ne bi uticala i ostavile bi fluktuirajući element, što možda vidimo kod vrsta koje se nazivaju polimorfne (Darvin 1859, str. 81).

U iznenađujućem zaokretu, koncept selektivne neutralnosti postao je kamen temeljac modernih testova za prirodnu selekciju, pružajući nultu hipotezu koja se može testirati u odnosu na podatke o varijaciji sekvence i evoluciji. Evoluciona biologija je sada dovoljno zrela da otplati dug genetici i zaista je sada (zajedno sa genetskim i molekularno -genetskim pristupima) ključna za rad započet uglavnom funkcionalnim genetskim motivacijama, uključujući sekvenciranje genoma.

S obzirom na neke genetske varijacije u fenotipu od interesa, ekološki genetski pristupi mogu povezati podobnost sa razlikama među jedinkama unutar jednog n

prirodnu populaciju, ponekad koristeći podatke o neometanim pojedincima (Bell 2008). Uz veće ometanje organizama, razlike među populacijama se takođe mogu testirati na njihovu selektivnu važnost korišćenjem metoda kao što su eksperimenti uzajamne transplantacije. Promene u učestalosti genotipa mogu se vremenom pratiti u takvim eksperimentima ili nakon uznemiravanja alela sa njihovih prirodnih frekvencija. Ovi pristupi su čvrsto dokumentovali radnju selekcije, ponekad na neočekivanim likovima, poput inverzijskih polimorfizama Drosophile (Vright i Dobzhanski 1946). Međutim, ovaj pristup može propustiti mnoge slučajeve selekcije, jer čak ni najveći i najosetljiviji eksperimenti, poput onih koji uključuju konkurenciju između sojeva kvasca ili bakterija, ne mogu otkriti selektivne razlike <∼0,1% po veličini (Dikhuizen 1990).

Na drugoj krajnosti evolucionog vremenskog okvira, uporedni pristup se može koristiti za povezivanje razlika u ekološkim uslovima koje doživljavaju različite evoluirajuće loze sa razlikama u ishodu evolucije prirodnom selekcijom (Harvei i Pagel 1991). Darvin je bio prvi biolog koji je u tu svrhu eksplicitno koristio uporedni pristup. Ovaj pristup je sada visoko statistički (Felsenstein 2004) i često koristi filogenije zasnovane na sekvencama, koje imaju prednost što su mnogo manje podložne delovanju prirodne selekcije u izazivanju varijacija u stopi i smeru promene karaktera od morfoloških osobina koje su se ranije koristile u filogenetskoj analizi. Čak i bez savremenih metoda, Darvin je uporednu metodu dobro iskoristio u svom radu na evoluciji sistema za parenje biljaka, na primer, u svom pregledu literature kako bi pokazao da inbreeding biljke imaju manje cvetove i da su generalno manje privlačne oprašivačima u odnosu na one koje se križaju (Darvin 1876), nalaz koji se zadržao u opsežnijim savremenim studijama i koji nam govori da privlačenje oprašivača troši resurse (npr. Ornduff 1969). Uporedni pristup, međutim, nije u stanju da pruži procene intenziteta selekcije uključene u izazivanje uočenih promena.

Savremena tehnologija sekvenciranja DNK daje populacionim genetičarima mogućnost da prouče u kojoj meri selekcija deluje na varijante u celom genomu, za razliku od mutacije i nasumičnog genetskog zanošenja. Nakon nekoliko decenija korišćenja ekoloških genetskih i uporednih pristupa za otkrivanje selekcije u prirodi na vidljivim ili fiziološkim osobinama, biolozi sada mogu da testiraju selektivne efekte specifičnih genetskih razlika među pojedincima bez potrebe da znaju njihove fenotipske efekte. Za ove testove neutralnost pruža suštinsku nultu hipotezu. S našom novostečenom sposobnošću primjene statističkih metoda populacijske genetike na analizu obrazaca varijacija unutar vrsta i divergencije među vrstama u velikim skupovima podataka u cijelom genomu, mogu se otkriti izuzetno slabi pritisci selekcije, znatno ispod razlučivosti eksperimentalnih metoda i odmereno. Mnogi pristupi koji se trenutno koriste blisko su zasnovani na klasičnom radu Fisher -a, Kimure i Vrighta na ponašanju varijanti podložnih mutaciji, selekciji i genetskom zanosu, koje su sažete u Kimurinoj knjizi (1983), The Neutral Theori of Molecular Evolution. Ove metode su često izuzetno kompjuterski intenzivne, posebno kada se uzmu u obzir komplikacije poput nedavnih promena u veličini populacije.

Sa sve većom dostupnošću velikih skupova podataka o varijacijama DNK sekvence u genomima ljudi i Drosophila melanogaster, sve smo bliži odgovorima na pitanja kao što su: Kakva je distribucija koeficijenata selekcije za novonastale štetne aminokiselinske mutacije? Koji deo varijanti aminokiselina koje razlikuju srodne vrste je fiksiran prirodnom selekcijom, za razliku od genetskog pomeranja koje deluje na neutralne ili blago štetne varijante? U kojoj meri su varijante na sinonimnim kodirajućim lokacijama i nekodiranim lokacijama podložne izboru i koliko je snažan ovaj izbor?

Rezultati su ponekad prilično zapanjujući. Prilično je konačno utvrđeno, na primer, da je tipično ljudsko biće heterozigotno za nekoliko stotina mutacija aminokiselina, od kojih većina ima vrlo male efekte na fitnes (reda 10-3) (Boiko et al. 2008) , da je ∼50% aminokiselinskih varijanti koje razlikuju srodne vrste Drosophila fiksirano selekcijom (Sella et al. 2009), te da više nekodirajućih lokacija nego kodirajućih lokacija i kod ljudi i kod Drosophila može mutirati do selektivno štetnih alternativa koje se brzo uklanjaju izbor (Encode Project Consortium 2007; Haag-Liautard et al. 2007).

Pored ovih direktnih testova selekcije na varijantama, možemo takođe koristiti informacije o neutralnim ili skoro neutralnim varijantama koje same nisu pod selekcijom da bismo zaključili o selekciji na povezanim mestima u genomu. Jedan primer je otkrivanje selektivnih brisanja

Projekat HAARP

Provokativni plan Pentagona da pregreje zemaljsku jonosferu.

HAARP je predajnik sa faznim nizom koji gadja zemaljsku jonosferu visokofrekventnim radiotalasima.

U arktičkom kompleksu 200 milja istočno od Enkoridža na Aljasci, Pentagon je postavio moćni predajnik dizajniran da prenosi više od gigavata energije u gornje tokove atmosfere. Poznat kao projekat HAARP (Program aktivnih visokofrekventnih auroralnih istraživanja), eksperiment vredan 30 miliona dolara uključuje najveći svetski „jonosferski grejač“, prototip uređaja dizajniranog da “gadja” nebo, stotinama milja iznad zemlje, visokofrekventnim radio talasima. Zašto zračiti naelektrisane čestice jonosfere (koje kada se podstaknu prirodnim procesima čine divan i čuveni fenomen poznat kao severna svetlost)? Prema izjavama američke mornarice i vazduhoplovstva, ko-sponzorima projekta, to je zato „da bi se posmatrale složene prirodne varijacije jonosfere Aljaske“. To, kaže Pentagon, kao i zarad razvoja novih oblika komunikacija i tehnologija za nadzor koje će omogućiti vojsci da šalje signale nuklearnim podmornicama i da zaviri duboko pod zemlju.

Strane: 1 2

‘HAARP’: Was the earthquake in Turkey made by the United States?

A shakemap represents the shaking of the ground generated by an earthquake. The information is separate from the earthquake’s magnitude and epicenter…

‘HAARP’: Was the earthquake in Turkey made by the United States?

Many people using social media think HAARP is being used punish turkey For refusing to work with the West. A user said, “There is no such thing as coincidence.”Several users pointed to the light that was visible before the devastating earthquake.Frank Hoogerbeets, a Dutch seismologist, foresaw the earthquake. Another question people have asked is how did they foresee the disaster just three days back.However, all the allegations and comments come from social media users and no such statement has been recorded by any Turkish official. Therefore, the United States has not responded to the allegations. A study published in 2017 science advance came to the conclusion that both naturally occurring and man-made earthquakes have the same potential for shaking and damage.The research program currently at the center of the rumors has nowhere claimed that it has the power to induce earthquakes. In October 2022, HAARP begins its largest set of experiments at its new observatory but does not mention earthquakes.

“Mafia State” and Bondsteel

BELEŽNICA

Kosovo’s “Mafia State” and Camp Bondsteel: Towards a Permanent US Military Presence in Southeast Europe

In one of the more bizarre foreign policy announcements of a bizarre Obama Administration, US Secretary of State Hillary Clinton has announced that Washington will “help” Kosovo to join NATO as well as the European Union. She made the pledge after a recent Washington meeting with Kosovan Prime Minister Hashim Thaci in Washington where she praised the progress of the Thaci government in its progress in “European integration and economic development.”1

---

Her announcement no doubt caused serious gas pains among government and military officials in the various capitals of European NATO. Few people appreciate just how mad Clinton’s plan to push Kosovo into NATO and the EU is.

Basic Kosovo geopolitics

The controversial piece of real estate today called Kosovo was a part of Yugoslavia and tied to Serbia until the NATO bombing campaign in…

Pogledaj originalni članak 2.085 more words